Mijn moeder kwam s’avonds een keertje thuis en vond in de hal allemaal veertjes. Meteen wist ze wat er aan de hand was. De poes had een vogeltje gevangen en die was nu aan het spelen in de kamer. Het leek wel of de poes vloog, van de lamp naar de kast en weer terug achter het koolmeesje aan. Als eerste pakte ze de poes om die in een andere ruimte op te sluiten.
Daarna wilde ze het koolmeesje vangen om deze buiten los te laten. Ik heb haar ook Quantum Touch geleerd, en eigenlijk zonder er bij na te denken begon ze de ademhaling te doen terwijl ze het zenuwachtige vogeltje vast had. Het koolmeesje ontspande in haar handen. Buiten aan gekomen opende ze haar handen, maar het beestje vloog niet weg. Het draaide zich om, keek haar aan en bleef zitten. Daarna vloog het naar haar andere hand, draaide zich weer om en keek haar weer aan.
Ze heeft zo een kwartier rondgelopen terwijl ze de Quantum Touch ademhaling deed op zoek naar mijn vader zodat die de fotocamera kon pakken om dit vast te leggen. Helaas kwam hij te laat en had ze na aandringen net het koolmeesje laten vliegen. Wat een mooi verhaal. Liesbeth Appel